Fragment opowiadania ™

Prolog innego z moich licznych publikacji.

Siadam na skalnym urwisku niedaleko lasu. Zwieszam nogi i spoglądam przed siebie, wpatrując się w uderzające o skały fale. Widzę zachodzące słońce oraz mewy latające na granatowym niebie. Widok przypomina mi odrobinę obraz, jaki niegdyś oglądałam w muzeach. Odpływam w marzenia. Już po chwili ciepłe ramiona obejmują mnie w pasie, przyciągając do umięśnionego torsu. Opieram delikatnie głowę ciesząc się chwilą. Zapada cisza przerywana od czasu do czasu pohukiwaniem nocnych ptaków.
- Nie możemy być razem. - mówię szeptem, jednak czuję jakby mój głos niósł się echem w dal.
Chłopak nie odpowiada. Po moim policzku spływa pojedyncza srebrna łza. Ocieram ją szybko rękawem. Odwracam się w kierunku jego idealnej twarzy. Spogląda na mnie błękitnymi niczym niebo, smutnymi oczyma. Widzę w nich nadzieję, a także przejmującą rozpacz. Moje spierzchnięte usta próbują wypowiedzieć kolejne słowa, jednak wydobywa się z nich tylko westchnienie. Zbyt ciche, by ktokolwiek mógł je usłyszeć. Chłopak nachyla się coraz bliżej...
- Powiedz coś. - mówię w końcu.
- Coś?
- Nie rób z siebie durnia. Rozumiesz? Nigdy!
Po chwili namysłu młodzieniec odpowiada chrapliwym głosem;
- Ja dobrze o tym wiem.
- O czym? Proszę wyjaśnij mi, bo ja już nic nie pojmuję.
- Nie pasujemy do siebie. Ty zraniłaś mnie, a ja Ciebie. Oddaliśmy się od siebie. Żadne z nas nie potrafi wybaczyć drugiemu. Nadal będę Cię kochać, tylko z daleka. Zawsze będę przy Tobie. Jako przyjaciel, jako osoba, która Cię wspiera i pomaga. Lecz nie jako Twój chłopak. Zrozumiałem to. Wszystko wymknęło się spod kontroli. Jest za późno, by coś z tym zrobić. Po prostu nie możemy być razem...
Nie spodziewałam się, że tak szybko zrezygnuje. Myślałam, a raczej miałam nadzieję, że wszystko dobrze się ułoży. Że będzie walczył. Tak się jednak nie stało.  Wstaję chwiejnie na gumowych nogach. Odchodzę kawałek. Jeden krok za drugim. Mechaniczny nawyk. Słyszę jego ciepły głos "Wracaj tu. Pozwól mi wyjaśnić!". Zaczyna padać deszcz. Jakby niebo płakało nad naszym nieszczęsnym losem. Nieco ironiczne. Od zawsze śmieszyły mnie dramatyczne filmowe sceny, teraz sama przeżywam jedną z nich...
- Nie masz czego! - krzyczę - Nie chcę być twoją przyjaciółką! Nie dam rady!  - robię krótką pauzę po czym dodaję szeptem - Już mi to powiedziałeś. Nie pasujemy do siebie. Dlaczego?!
Słyszę tylko echo własnych słów. Biegnę przed siebie ile tchu, zostawiając za sobą bolesną przeszłość.

revivedrose