Jesień

Rozpoczęła się jesień! Kto się cieszy? Wraz z nią nadeszły deszczowe dni i chłodne wieczory. Idealna pora na ukrywanie się pod stertą cieplutkich koców z kubkiem gorącego kakao. Dobra książka czy ulubiony serial też są mile widziane.

Jesienne nawyki? Ktoś ma? Ja na przykład zawsze po przebudzeniu wypijam wielką szklankę zielonej herbaty. Świetnie wpływa na nasze zdrowie, jak i samopoczucie. W praktyce jednak nie każdemu smakuje. 

Oprócz tych wspaniałych zalet znajdzie się też jednak parę minusów. Czy tylko ja przez te kilka miesięcy ciągle chodzę zmęczona? Niezależnie o której godzinie położę się spać, kolejnego dnia i tak będę niewyspana. Parszywy humor oraz wieczne niezadowolenie również często dają o sobie znak. Cóż, taka rola jesieni, nie wszystko musi być dobre. 

Macie jakieś swoje sposoby na miło spędzony wieczór? Ja osobiście zazwyczaj sięgam po książkę i przy blasku świec rozkoszuję się odpoczynkiem. Nieźle też działa gorąca kąpiel czy spacer na świeżym powietrzu. 

Jeśli chcecie podzielić się swoimi przemyśleniami na temat jesieni to zapraszam, chętnie zapoznam się też z Waszą opinią. 

revivedrose

Pozory

Kilka dni temu pewna osoba powiedziała mi prosto w oczy, że jestem nudna.  Osoba, na której bardzo mi zależy(ało?). Nie powiem, zrobiło mi się przykro, bo kim jest, aby mnie oceniać? Jednak teraz, po chwili namysłu, mogę Wam szczerze napisać, że nie ma racji. Nie jestem typem człowieka, który ciągle imprezuje, pije i pali, ale czy to skreśla mój charakter? Oczywiście, że nie! Znam swoje wartości i ograniczenia.

Bawi mnie to, jak ludzie pochopnie oceniają innych. Chłopak, o którym mowa zna mnie nie lepiej niż reszta znajomych i choć jest mi bliski, nie zna mnie na tyle, na ile powinien. Stworzył sobie o mnie zdanie na podstawie kilku rozmów, wiadomości czy nawet wyglądu. Uważa mnie za szarego człowieka, za dziewczynę, która tylko czyta książki bądź siedzi w domu. Myli się!
To, że nie opowiadamy każdemu historii naszego życia nie oznacza, że ich nie mamy! 

Mogę każdego wieczoru  grać koncerty w pobliskim barze albo pomagać bezdomnym dzieciom, ale skąd się o tym dowie nie pytając? Nie zawsze dzielimy się sprawami prywatnymi z drugą osobą, lecz to nie znaczy, że jesteśmy nijacy. 

W moim przypadku ja jestem typem marzycielki, a on szkolnego "Bad Boy'a" rodem z fanfiction, tylko czy to wskazuje, które z nas ma nudne życie? Wciąż oboje jesteśmy młodzi lecz czy chłopak z dwudziestką na karku może uważać się za króla świata?

Słowo "szalone"  ma różne definicje. Dla mnie szalonym może być wypicie piwa, dla niego skok na bungee. Czy któreś z nas ma rację? Nie, rzecz szalona to taka, która wymaga odwagi i budzi w Tobie adrenalinę. Dla jednych to wstanie o piątej nad ranem, a innych położenie się spać po północy. Ludzie są różni i powinniśmy to zaakceptować. 

Rada na dziś, nie oceniajcie ludzi po pozorach. Aby dobrze poznać człowieka trzeba lat. Nie kilku minut czy nawet godzin. To moja opinia. 

Nie warto przejmować się ludźmi, którym na Tobie nie zależy, którzy nie wiedzą kim jesteś naprawdę. Zanim przyczepisz komuś łatkę, najpierw zastanów się czy rzeczywiście wiesz kim jest. 

revivedrose

Fragment opowiadania ™

Prolog innego z moich licznych publikacji.

Siadam na skalnym urwisku niedaleko lasu. Zwieszam nogi i spoglądam przed siebie, wpatrując się w uderzające o skały fale. Widzę zachodzące słońce oraz mewy latające na granatowym niebie. Widok przypomina mi odrobinę obraz, jaki niegdyś oglądałam w muzeach. Odpływam w marzenia. Już po chwili ciepłe ramiona obejmują mnie w pasie, przyciągając do umięśnionego torsu. Opieram delikatnie głowę ciesząc się chwilą. Zapada cisza przerywana od czasu do czasu pohukiwaniem nocnych ptaków.
- Nie możemy być razem. - mówię szeptem, jednak czuję jakby mój głos niósł się echem w dal.
Chłopak nie odpowiada. Po moim policzku spływa pojedyncza srebrna łza. Ocieram ją szybko rękawem. Odwracam się w kierunku jego idealnej twarzy. Spogląda na mnie błękitnymi niczym niebo, smutnymi oczyma. Widzę w nich nadzieję, a także przejmującą rozpacz. Moje spierzchnięte usta próbują wypowiedzieć kolejne słowa, jednak wydobywa się z nich tylko westchnienie. Zbyt ciche, by ktokolwiek mógł je usłyszeć. Chłopak nachyla się coraz bliżej...
- Powiedz coś. - mówię w końcu.
- Coś?
- Nie rób z siebie durnia. Rozumiesz? Nigdy!
Po chwili namysłu młodzieniec odpowiada chrapliwym głosem;
- Ja dobrze o tym wiem.
- O czym? Proszę wyjaśnij mi, bo ja już nic nie pojmuję.
- Nie pasujemy do siebie. Ty zraniłaś mnie, a ja Ciebie. Oddaliśmy się od siebie. Żadne z nas nie potrafi wybaczyć drugiemu. Nadal będę Cię kochać, tylko z daleka. Zawsze będę przy Tobie. Jako przyjaciel, jako osoba, która Cię wspiera i pomaga. Lecz nie jako Twój chłopak. Zrozumiałem to. Wszystko wymknęło się spod kontroli. Jest za późno, by coś z tym zrobić. Po prostu nie możemy być razem...
Nie spodziewałam się, że tak szybko zrezygnuje. Myślałam, a raczej miałam nadzieję, że wszystko dobrze się ułoży. Że będzie walczył. Tak się jednak nie stało.  Wstaję chwiejnie na gumowych nogach. Odchodzę kawałek. Jeden krok za drugim. Mechaniczny nawyk. Słyszę jego ciepły głos "Wracaj tu. Pozwól mi wyjaśnić!". Zaczyna padać deszcz. Jakby niebo płakało nad naszym nieszczęsnym losem. Nieco ironiczne. Od zawsze śmieszyły mnie dramatyczne filmowe sceny, teraz sama przeżywam jedną z nich...
- Nie masz czego! - krzyczę - Nie chcę być twoją przyjaciółką! Nie dam rady!  - robię krótką pauzę po czym dodaję szeptem - Już mi to powiedziałeś. Nie pasujemy do siebie. Dlaczego?!
Słyszę tylko echo własnych słów. Biegnę przed siebie ile tchu, zostawiając za sobą bolesną przeszłość.

revivedrose