Fragment opowiadania ™

Pisanie to jedyne hobby, które na krótką chwilę pozwala mi zapomnieć. 

     1. 

( fragment opowiadania "Rose & Friend" z mojego konta na wattpadzie)

W małej miejscowości niedaleko Warszawy żyła dziewczynka o ślicznej brzoskwiniowej cerze, długich blond lokach i wspaniałych, szmaragdowych oczach. Przykuwała swą urodą wiele osób, jednak jako iż była tylko siedmioletnim dzieckiem, nie zwracała na to najmniejszej uwagi. W jej głowie siedziały tylko zabawki  i chęć przygody. Każdego roku, w połowie sierpnia na kilka tygodni do Rosie przyjeżdżał dziadek z Irlandii. Widywali się tak rzadko, że kiedy następował już wyznaczony termin, dziewczynka skakała z radości. Pewnego roku stała się rzecz nadzwyczajna. Rose miała właśnie wychodzić do szkoły, kiedy w progu jej domu ujrzała dziadka. Jedynego i ukochanego dziadka. Rzuciła mu się na szyję nie myśląc o powodzie jego wizyty, ani dlaczego przyjechał w kwietniu, a nie w sierpniu. Mężczyzna objął wnuczkę mówiąc słowa o jakich marzy każdy dzieciak;
"Różyczko, odłóż plecak do pokoju, dziś nie idziesz do szkoły."
Rozweselona dziewczynka z ochotą spełniła prośbę. Dziadek w tym czasie poszedł do kuchni porozmawiać ze swoją córką i jej mężem. Wnuczka nie słyszała o czym rozmawiali, usłyszała tylko cichy płacz mamy. Cichutko, na paluszkach zakradła się by ujrzeć co takiego spowodowało smutek rodziców. Mama miała rozmazany makijaż, a tata i dziadek obejmowali ją próbując pocieszyć tym miłym gestem. Na nic się to zdawało, tata również ledwo trzymał się na nogach. Nagle mama wzięła głęboki oddech i zdała sobie sprawę, że nie są w kuchni sami. Otarła chusteczką twarz i nim mała Rose zdąrzyła się schować, wzięła dziewczynkę na ręce i mocno przytuliła. Tata chrząknął głośno, mówiąc, że musi już iść do pracy. Mama posłała gniewne spojrzenie, nierozumiejąc dlaczego w takiej chwili dla męża ważna jest praca. Dziadek objął kobietę ramieniem, a jej męża poklepał serdecznie po plecach dając mu zgodę na wyjście z domu jednocześnie prosząc o szybszy powrót. Ten niemy gest wystarczył by ojciec zabrał swoją teczkę i kluczyki i wybiegł z domu. Mama postawiła córkę na podłodze mówiąc by pobawiła się z dziadkiem, kiedy ona będzie przygotowywać obiad. Dziadek schylił się i wziął Rosie na barana, a mama patrzyła na to wszystko z bólem oraz troską w oczach. Staruszek wyszedł z kuchni kierując swe kroki w stronę salonu. Jak zawsze wraz z jedyną wnuczką układali puzzle, bawili się lalkami dziewczynki i ubierali jej pluszowe zwierzątka. Dzień minął szybko. Tata wrócił z pracy przed kolacją i razem z całą rodziną zasiedli do posiłku. Jedli w milczeniu obserwując małą Rose. Nic nierozumiejąca dziewczynka uśmiechała się do każdego z nich. Po kolacji mama zmyła naczynia. Wszystko wydawało się takie zwyczajne. Pełne miłości czyny całej rodziny. Pocałunki mamy i taty. Zabawa dziadka i jego wnuczki. Właśnie dochodziła późna godzina, kiedy dziadek jak przy każdym spotkaniu wyjął mały podarek dla każdego członka rodziny. Pan domu i Pani domu otrzymali listy które mieli otworzyć równo za tydzień, podziękowali staruszkowi ledwo powstrzymując łzy cisnące się do ich oczu. Słodka i niewinna Rosie otrzymała zaś od dziadka pluszowego kota. Rodzice zostawili ich samych wychodząc z pokoju.
Mężczyzna wtedy rzekł;
" Różyczko, ten oto kotek ma na imię Cheshire. Tak jak kotek z twojej ulubionej bajki..."
"Alicja z krainy czarów, prawda?"-przerwała dziewczynka.
"Tak, drogie dziecko, prawda. I tak jak tamten kotek, ten również ma magiczne moce. Zawsze będzie cię strzegł i pilnował kiedy ja nie będę mógł..."-dziadek przerwał przez natarczywy kaszel.
"Co to znaczy kiedy nie będziesz mógł?"-spytała ciekawa Rosie.
" Niedługo zrozumiesz kochanie. Wracając do tematu. Twój kotek będzie twoim przyjacielem. Będzie z Tobą rozmawiać, słuchać Cię i bronić przed strachami tego świata..."
"Tymi z pod łóżka?"
"Tymi również. Kotek ma swoją obróżkę. Za żadne skarby nie wolno Ci jej ściągać, czy to jasne?"
"Oczywiście, dziadku."
"Więcej informacji zyskasz z wiekiem. Pamiętaj jednak, obojętnie gdzie będziesz, zawsze musisz ze sobą zabierać Cheshire'a."
" Nigdy go nie zapomnę, dziadku." - odpowiedziała z pokorą wnuczka.
Dziadek powoli pokiwał głową i tak jak rodzicom, dziewczynce również wręczył list. Tyle tylko, że ten różnił się od tamtych. Był napisany na różowym papierze i składał się z dziesięciu kartek. Każda z nich była ozdobiona małą różyczką.
Małej Rosie przypominał książkę, ale dziadek uparcie twierdził, że wszystko zrozumie później. Pożegnał się z dzieckiem oraz rodzicami, a mama ostatni raz przytuliła ojca. Dziadek zamknął za sobą drzwi domu. Dziewczynka została położona spać, a rodzice jeszcze długo w nocy szeptali między sobą.

*

Minęło równo siedem dni. Środa. Dziadek zmarł w okolicach południa w szpitalu swego rodzinnego miasta. Pogrzeb odbył się kilka dni później. Postacie ubrane w czarne płaszcze przytulały się do siebie potrzebując uścisku drugiego człowieka. Setki znajomych, przyjaciół oraz rodziny stało nad grobem staruszka. Po raz kolejny pomodlili się za mężczyznę. Za człowieka o dobrym sercu i pomocnej dłoni. Nie było szans na wygranie tej walki. Rak pochłonął go całkowicie. Po drugiej stronie ulicy stała mała Rosie trzymająca rodziców za rękę. Położyła białą różę na grobie dziadka, nie rozumiejąc o co chodzi. Otworzyła swoje czerwone usteczka szepcząc;
"Mamo? Dlaczego dziadka z nami nie ma?"
"Dziadka już nigdy nie będzie, skarbie. On odszedł."
"Tak na zawsze?"-spytała córka łamiącym się głosem.
"Na zawsze." - odparła mama przytulając do siebie dziewczynkę.

revivedrose